Gerolf Van de Perre

“Shangri-La, a mythical place of inner peace, existed only in the fiction of ‘Lost Horizon’, a 1933 novel by J. Hilton, and two film adaptations. Until 2001, when the Chinese province of Yunnan renamed a high-altitude city with a Tibetan monastery. Fiction recuperated by reality.

Near this Shangri-La, I recently stood on a mountaintop. I saw the surrounding mountains reflected in the window of an abandoned building. Interiors where light, and even the exterior world, penetrate through windows, have always inspired me as a painter. Increasingly, through reflective windows, I let the surroundings behind me merge with the wall directly in front of me, close yet separate; in a disorienting way, the limiting horizon disappears.

Behind one horizon, another one disappears, a piece of reality lost in the translation into two dimensions, just as depth diminishes. A horizon, after all, is at odds with the vertical field of work that is a painting. The mirrored surface runs parallel, for it is vertical, flat, and impenetrable, like that wall, and like every image in a frame, film, photo, or painting. A fiction recuperated by the reality painted on a surface. An unreachable place.

Most days, I stand in my studio looking at these kinds of surfaces. A mirror places a splash of greenery from the garden right next to a piece of curtain and above a sheet of paper, a picture, a frame: reality rearranged.

In this juxtaposition, the mirror pulls in the opposite side, with the intermediate spaces and bodies. They become silhouettes, flat characters. As reflections, I can make visitors in galleries even enter iconic works of art. As if they suddenly inhabit the fictional Shangri-La.”

Gerolf Van de Perre – ‘Lost Horizon’

“Shangri-La, een mythische plaats van innerlijke vrede, bestond tot 2001 enkel in de fictie van ‘Lost Horizon’, een roman uit 1933 van J. Hilton en twee verfilmingen. Toen doopte de Chinese provincie Yunnan een hooggelegen stad met Tibetaans klooster om tot Shangri-La. Fictie gerecupereerd door werkelijkheid.

Bij dit Shangri-La heb ik onlangs op een bergtop gestaan. Ik zag de omringende bergen weerspiegeld in het venster van een leegstaand bouwsel. Interieurs waarin door vensters buitenlicht en zelfs buitenwereld binnendringen hebben me altijd al doen schilderen. Steeds vaker laat ik door een spiegelend venster de diepe omgeving achter me samenvallen met de muur frontaal voor me, nabij maar ook afgescheiden; het is desoriënterend, de dwingende horizon raakt zoek.

Achter een horizon verdwijnt ook een andere, een stuk werkelijkheid dat verloren gaat in de vertaling naar twee dimensies, zoals diepte ook verkleint. Een horizon staat immers haaks op het verticale werkveld dat een schilderij is. Het spiegelend vlak valt daar wel binnen, is verticaal, vlak en ondoordringbaar zoals die muur en zoals elk beeld in een kader, film, foto, schilderij. Een fictie gerecupereerd door de werkelijkheid van verf op drager. Een onbereikbaar oord.

De meeste dagen sta ik op dit soort vlakken te kijken in mijn atelier. Een spiegel plaatst er een klad groen uit de tuin pal naast een stuk gordijn en boven een blad papier, een plaatje, een lijstje: de werkelijkheid herschikt.

In die nevenschikking trekt de spiegel de overzijde binnen, de ruimte ertussen, de daar aanwezige lichamen. Die worden silhouetten, personages. In de vorm van spiegelbeelden kan ik bezoekers in museumzalen zelfs doen binnendringen in iconische kunstwerken. Alsof zij plots even het fictieve Shangri-La bewonen.”

Gerolf Van de Perre – ‘Lost Horizon’